‘Semmy heft zich afgelopen weekend gesneden!’. De verwondingen zijn gelukkig oppervlakkig, maar mijn collega is er wel flink van geschrokken. Semmy had zich al anderhalf jaar niet meer gesneden.
Ondanks dat ik vaker cliënten zie met zelfbeschadigend gedrag, besluit ik dit keer om toch de ggz-richtlijnen er weer even bij te pakken. Ik word doorverwezen naar de richtlijn diagnostiek en behandeling van suïcidaal gedrag. Mooi document, maar niet wat ik zoek. Semmy’s situatie ligt anders.
Ik zie Semmy al bijna twee jaar. Twee keer per week komt ze een half uur naar muziektherapie. Het heeft veel tijd (en moeite) gekost voordat Semmy mij begon te vertrouwen. Ze wordt bijna 18, maar woont al negen jaar bij ons. Zelf geeft ze aan in haar eentje in een achtbaan te zitten. Een achtbaan die zo snel gaat dat niemand haar ziet. Ze probeert de achtbaan te besturen, maar weet eigenlijk niet hoe. Eenzaamheid en teleurstelling zijn centrale thema’s binnen de therapie. Ze uiten zich in hyperalertheid, vlakheid en een sterke controle-behoefte.
Sinds negen maanden heeft Semmy een vriendje. Ze leeft op als ze over hem vertelt en deelt regelmatig foto’s en verhalen met mij. Hij is degene die haar de liefde en onvoorwaardelijkheid zal geven die ze zo ontzettend mist. De afgelopen maanden hebben ze echter regelmatig ruzie. Het is aan-uit en hij blijkt er meerdere vriendinnetjes op na te houden. Ze is gekwetst maar houdt zich groot en vertrouwt in de goede afloop. Hij zal haar niet verlaten zoals zoveel anderen dat al gedaan hebben
Afgelopen weekend verliet hij haar.
’s Middags luister ik samen met Semmy muziek. Ze zet een nummer aan en zingt de tekst zachtjes mee. Ik realiseer met hoe treffend de tekst is voor haar situatie en zie ondertussen haar onrust verminderen.
Na afloop herhaalt ze delen van de tekst, bespreekt ze haar gevoel en huilt ze. Semmy is nog niet klaar om deze jongen los te laten. Ze is bang om alleen te zijn ondanks dat ze weet dat hij niet de juiste persoon voor haar is. Ik herinner me een opmerking van een oud-collega: ‘gevoel is explosief materiaal‘. Ze moet er om lachen. Ik erken haar gevoelens, herhaal de handvatten die ze eerder bij de therapie geleerd heeft en geef bovenal aan dat ik trots op haar ben. Trots omdat ze hele belangrijke stappen maakt en zich realiseert dat het afgelopen weekend gewoon even niet lukte. Verandering en acceptatie kosten tijd. Ze reageert verbaasd maar opgelucht.
Aansluitend vraagt Semmy of we samen piano kunnen spelen. Dat hadden we al drie maanden niet meer gedaan.